Sebastian Szybka

Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierownik Zakładu Astrofizyki Relatywistycznej i Kosmologii Obserwatorium Astronomicznego UJ.

Specjalizuje się w teorii grawitacji Einsteina. Jego zainteresowania naukowe dotyczą kosmologii, czarnych dziur oraz fal grawitacyjnych.

Michał Drahus

Astronom interesujący się się kometami i innymi małymi ciałami w Układzie Słonecznym.

W 2009 roku dr Michał Drahus ukończył studia doktoranckie w Instytucie Maxa Plancka w Katlenburg-Lindau (obecnie Getynga), uzyskując stopień doktora na Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze. W kolejnych latach prowadził badania na uczelniach kalifornijskich UCLA i Caltech.

Na Uniwersytet Jagielloński powrócił w 2014 roku jako stypendysta programu FUGA Narodowego Centrum Nauki (NCN). Następnie otrzymał grant NCN SONATA BIS, w ramach którego utworzył nowy zespół naukowy w Obserwatorium Astronomicznym UJ. Obecnie realizuje ERC Consolidator Grant Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, w ramach którego powstaje misja kosmiczna HYADES.

W swoich badaniach korzysta z najlepszych na świecie teleskopów astronomicznych, takich jak naziemne teleskopy Kecka, Gemini i VLT. Ponadto wraz z zespołem, jako jedyny w Polsce, prowadzi własne programy badawcze na kosmicznym teleskopie Hubble’a.

Jeffrey Hoffman

Profesor w Katedrze Aeronautyki i Astronautyki na MIT. Uzyskał tytuł licencjata z astronomii (summa cum laude) w Amherst College (1966); doktorat z astrofizyki na Uniwersytecie Harvarda (1971); oraz tytuł magistra inżynierii materiałowej na Uniwersytecie Rice (1988).

Jako astronauta NASA (1978-1997) odbył pięć lotów kosmicznych, stając się pierwszym astronautą, który zaliczył 1000 godzin lotu na pokładzie wahadłowca kosmicznego. Prof. Hoffman był dowódcą ładunku misji STS-46, pierwszego lotu amerykańsko-włoskiego systemu satelitarnego na uwięzi. Przeprowadził cztery spacery kosmiczne, w tym pierwszy nieplanowany, awaryjny spacer kosmiczny w historii NASA (STS 51D; kwiecień 1985) oraz początkową misję naprawczą/ratunkową dla Kosmicznego Teleskopu Hubble'a (STS 61; grudzień 1993). Jako przedstawiciel Biura Astronautów ds. EVA, pomagał w opracowywaniu i przeprowadzaniu testów zaawansowanych projektów skafandrów kosmicznych wysokiego ciśnienia oraz nowych narzędzi i procedur potrzebnych do montażu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

Po zakończeniu kariery astronauty, prof. Hoffman spędził cztery lata jako przedstawiciel NASA w Europie, pracując w ambasadzie USA w Paryżu. W sierpniu 2001 roku dołączył do kadry naukowej MIT, gdzie prowadzi kursy dotyczące operacji kosmicznych i projektowania systemów kosmicznych. Jego główne zainteresowania badawcze koncentrują się na poprawie technologii skafandrów kosmicznych oraz projektowaniu innowacyjnych systemów kosmicznych do eksploracji kosmosu przez ludzi i roboty.

Prof. Hoffman jest dyrektorem Massachusetts Space Grant Consortium, odpowiedzialnego za edukacyjne działania związane z kosmosem. Jest zastępcą głównego badacza eksperymentu MOXIE na misji NASA Mars 2020 Perseverance, który po raz pierwszy wyprodukował tlen z materiału pozaziemskiego, co jest kluczowym krokiem w przyszłości eksploracji kosmosu przez ludzi. W 2007 roku prof. Hoffman został wybrany do Galerii Sław Astronautów USA.